راز ناگفته ای از استاد شهریار(پدر عشق)  نوشته حسن اسدی((شبدیز))

.....خیال شهریار در آسمان جوانی هایش بال می گشاید ،شادابی کمرنگی در چهره اش پدید می آید وزبانش عنان اختیار از کف می دهدو می گوید:

وقتی که در کشاکش میدان عشق مغلوب شدم واطرافیان نامرد معشوقه ام به نا مرادی ام کشاندند

وحسن و جوانی وآزادگی وعشق وهنرم همه در برابر قدرت اهریمنی زر وسیم تسلیم شدند در خویشتن شکستم،گویی که لاشه خشکیده ام را بر شانه های منجمدم انداخته وبه هر سو می کشاندم.بهارم در لگدکوب خزان،تاراج طوفان ناکامی شده بود ونیشخند دشمنانم،چونان خنجر زهر آلود دلم را پاره پاره می کرد.روزگار طاقت سوزی داشتم،آواره شهرها شده بودم،ازادامه تحصیل در دانشکده طب وا مانده بودم وازعشق شورآفرینم هیج خبری نداشتم .ازدواج کرده بود نمی دانستم خوشبخت است یا نه؟

تقریباً سه سال پس از این شکست سنگین به تهران سفر کرده بودم،روزسیزده بدر بادوستان تصمیم گرفتیم که برای گردش به باغی واقع درکرج برویم تا انبساط خاطری شود.

در حلقه دوستان بودم اما اضطرابی جانکاه مرا می فرسود،تشویشی بنیان کن به سینه ام چنگ انداخته وقلبم را می فشرد،از یاران فاصله گرفتم،رفتم در کنج خلوتی زیر درختی،تنها نشستم وبه یاد گذشته های شور آفرین اشک ریختم،پر ازاشتیاق سرودن بودم،ناگهان توپی پلاستیکی صورتی رنگ به پهلویم خورد و رشته افکارم را پاره کرد،دخترکی بسیار زیبا وشیرین با لباسهای رنگین در برابرم ایستاده بود وبا تردید به من وتوپ منگریست ،نمی توانست جلو بیاید وتوپش را بردارد .

شاید از ظاهر ژولیده ام میترسید،توپ را برداشتم و با مهربانی صدایش کردم،لبخند شیرینی زد،جلو آمد تا توپ را بگیرد،از معصومیت وزیبایی خاص دخترک،دلم به طرز عجیبی لرزید.دستی به موهایش کشیدم،توپ را از من گرفت وبه سرعت فرار کرد.با نگاه تعقیبش کردم تا به نزدیک پدر ومادرش رسید.وخود را سراسیمه در آغوش مادر انداخت.وای ... ناگهان سرم کیج رفت،احساس کردم بین زمین وآسمان دیگر فاصله ای نیست...

استاد در این لحظه مثل صاعقه زدگان به نقطه ای خیره شد،دیگر زبانش نمی جنبید،گویی حس بودن به حس فرسودن مبدل شده بود!!

گفتم:استاد...استاد...چرا ؟چراسرتان گیج رفت؟ تمنا دارم،ادامه دهید.من ودوستم،دیدیم که گوهرهای اشک در لابه لای چشمهایش درخشیدن گرفت وباصدای خفه ای که انگار ازدرون چاهی عمیق شنیده می شود،گفت:

اوبود...عشق از دسترفته من...همراه با شوهر وفرزندش...!

مو براندام من ودوستم راست شده بود،ما نیز درد عشق را همنوا باگریه استاد میگریستیم!!

استاد تکرار کرد:آری...اوبود،کسی که سنگ عشق در برکه احساسم افکند وامواج حسرت آلود ناکامیش،مرزهای شکیبایم را ویران ساخت واین غزل درآن روز در باغ کر ج سرودم:

یار وهمسر نگرفتم که گرو بود سرم

توشدی مادرو من باهمه پیری پسرم

                                                  توجگر گوشه هم از شیر بریدی وهنوز

                                                 من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

من که با عشق نراندم به جوانی هوسی

هوس عشق وجوانی است به پیرانه سرم

                                                  پدرت گوهر خود را به زر و سیم فروخت

                                                  پدر عشق بسوزد که  در  آمد     پدرم

عشق وآزادگی و حسن و جوانی وهنر

عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و   زرم

                                                  هنرم کاش گوهر بند زر و سیم بود

                                                 که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

سیزده را همه عالم بدر امروز از شهر

من خودآن سیزدهم کز همه عالم بدرم

                                            تا به دیوار ودرش تازه کنم اهل قدیم

                                           گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم

تو ازآن دگری،رو که مرا یاد تو بس

خو تو دانی که من از کان جهانی دگرم

                                           از شکار دگران چشم ودلی دارم سیر

                                           شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت

شهریارا چه کنم لعلم ووالا گوهرم

 صدای آسمانی استاد ، در فضای اتاق دود انددودش بال گشوده بود وماه واختران از روزنه پنجره اشکهای نقره فام خود را با اشکهای ما ، در می آمیختند.

دیر وقت بود از استاد خدا حافظی کردیم .وقتی در پیچ وخم کوچه مقصودیه با گامهای حسرت بار در فضای وهم آلود سکوت،راه می سپردیم این بیت را در زیر لب زمزمه میکردم:

شهریارا!تو به شمشیر قلم در همه آفاق

                                            به خدا ملک دلی نیست که تسخیر نکردی

کیهان فرهنگی ش215شهریور83

                                                                          نوشته شده توسط:علی نظام الملکی