تنها از غم گویم چون همیشه با من است....        

وقتي که گل درنمياد سواري     اينور نمياد کوه و بيابون چيچيه

وقتي که بارون نمياد ابر زمستون        نمياد اينهمه ناودون چيچيه

حالا تودست بي صدا      تشنه ما شعر وغزل

قصه مرگ عاطفه       هواي خوب بغل بغل

انگار با هم غريبه ايم       خوبيه ما دشمنيه

کاش من و تو ميفهميديم       اومدني رفتنيه ... اومدنی رفتینه

تقصير اين قصه ها بود      تقصير اين دشمنا بود

اونا اگه شب نبودن      سپيده امروز با ما بود ...سپیده امروز با ما بود

کسي حرف منـــو انگار نمي فهمه

                                مرده زنده خواب و بيدار نمي فهمه

کسي تنهاييمو از من نمي دزده

                         درد من و در وديوار نمي فهمه

واسه تنهايي خودم دلم ميسوزه

                  قلب امروزيه من خالي تر از ديروزه

سقوط من در خودمه       سقوط ما مثل منه

مرگ روزاي بچگي       از روز به شب رسيدنه 

دشمنيا مصيبته        سقوط ما مصيبته

مرگ صدا مصيبته        مصيبته حقيقته

                                               حقيقته حقيقته

دلم بدجور گرفته از آدما               دلم از غصه خالي نميشه اي خدا

کاش تنهاي تنها بودم              راحت و آسوده خاطر اي خدا

من بودم و تو                    تنهاي تنها اي خدا

اينجا در کنجي خلوت نشسته ام يک آرزو بيشتر برام نمونده

آرزويي بس غريب اما آشنا آرزوي مرگ تنها آرزومه

پايان خستگيها ناراحتيها دلتنگيها دوريها دلواپسيها

آه آه اي خدا قسمت ميدهم به تمام بزرگيت عظمت و زيباييت

نگذار بيهوده بمانم بپوسم فنا شوم

                          خداي زيباي من دوستت دارم مرا ببر

ببر به آن دياري که هميشگيست پايان ندارد درد و رنج و غصه و ماتم ندارد

خودت ميداني درون قلبم چه ميگذرد

اي زيباي من پس چرا گوش نميسپاري به نجواي قلب داغ ديده ام

تا کي بايد اين نجواي دردناک را تکرار کنم تا کجا تا کي

 خسته تر از آنم که بمانم مرا ببر مرا ببر